De bevrijding

Maya rijdt de wagen alsof er niets aan de hand is, koelbloedig als altijd, maar Jeleni zit als een stil muisje in de hoek gedrukt alsof ze zo ver mogelijk wil kruipen, weg van alles. Ze denkt aan haar moeder en vader en verlangt ineens heel erg om thuis te zijn. Ze heeft geen zin meer om zich stoerder voor te doen dan ze is, wil heel de maskerade van zwart van zich af laten vallen en beseft voor het eerst dat je ondanks het stoere uiterlijk niet minder kwetsbaar wordt.

Hoelang ze gereden hebben weet Jeleni niet, ze zat constant afwezig voor zich uit te staren zonder eigenlijk maar iets van het verkeer op te merken , toen ze voor het eerste de zwarte taxis ziet opduiken en de rode dubbeldekkers. Ze beseft dat ze in London is.

Zonder enige moeite loodst Maya de wagen tot aan het hoofdkwartier van de Scotland yard. Ze parkeert  de wagen netjes , stapt uit, gaat naar de passagierskant en legd haar jas over de rillende schouders van Jeleni. Samen met een in elkaar gedoken Jeleni stapt ze met verzekerde tred binnen.

Ze roept naar de eerste de beste deputy die ze tegen het lijf loopt, ” waar is Blake”? De deputy schraapt zijn keel en kijkt raar op naar het vreemde duo, en stamelt, stil, in zijn hoofdkantoor, maar hij is bezig en mag niet gestoord worden.

Maya kent de weg en stevent op het kantoor af, zonder verder nog iemand een blik te gunnen.

Blake laat waarlijk zijn sigaret uit zijn handen vallen , ook zijn mond valt open van verbazing. Maya commandeert hem kort, ” bel een ambulance en haar ouders, Jeleni is helemaal in shock”.

Ze duwt Jeleni op blake zijn makkelijke stoel en gaat zelf zitten op de bezoekersstoel. “Ik weet alles zegt ze. Aan het hoofd van heel de operatie staat “de draak” , zijn naam is Peter Doyle hij heeft een koffiebranderij, zijn kantoor ligt aan de Thames en zijn kompaan is Advokaat Hoffman. De rest zijn kleine garnalen, en ze hebben elkaar trouwens uitgemoord tijdens heel de operatie en daardoor zijn we kunnen ontsnappen”

Ze vertelt Blake waar de plaats van delict zich bevond en hoe ze moesten kijken toen ze één van de kompanen opgehangen hebben en met een scherp mes de bezwarende letters in zijn buik heeft gekerfd.

Ze fantaseert een onstsnappingsverhaal maar zwijgt in alle talen over het feit dat zij er zelf twee heeft gemold en ook Eleni de chauffeur heeft doodgeschoten. Ze zou haar carrière als geheim agente anders wel kunnen opbergen.

Terwijl Blake twee koppen thee gaat halen voor de meisjes, geeft Maya , Jeleni een por en snauwt bijna in haar oor, “heb je het gehoord”? ” Zo is het gegaan, wij hebben niemand vermoord, zo moet je blijven beweren , wat er ook gebeurt, knoop mijn verhaal goed in je oren voor je eigen bestwil, of ze maken een dader van jou in plaats van een slachtoffer en je hebt al schade genoeg opgelopen. “

Dan stapt Blake binnen met twee kopjes thee, die heerlijk ruikt……….

 

 

De informatie

Maya ziet Jeleni uit de wagen kruipen in totale shock, het pistool nog in haar hand, het enige wat ze zegt  “ ik heb hem gedood, ik heb hem gedood”. 

Maya weet dat ze vlug moet handelen, willen ze een kans maken om hier weg te raken.  Jeleni mag onder geen enkele voorwaarden in deze shock toestand blijven.  Ze neemt Jeleni stevig vast en drukt haar stevig tegen haar aan,   Jeleni,  huilt met lange halen “ Jeleni, luister nu goed naar me, fluistert Maya, er is nu geen tijd om te huilen, noch om na te denken, herpak je want we moeten hier weg”.  Jeleni blijft huilen en snikt de hele tijd “ ik heb hem gedood, ik heb hem gedood”;  Maya duwt haar een beetje van haar af en slaagt met haar vlakke hand in Jeleni haar gezicht.   Jeleni schrikt zo erg dat ze onmiddellijk ophoudt met huilen, naar adem hapt en zegt, “  wat moet ik doen”?

Maya, zucht opgelucht en geeft duidelijke instructies, “ stap in de auto,” ik rijd  maar eerst moeten we de chauffeur uit de auto gooien, wat geen evidentie blijkt te zijn gezien zijn omvang, beide meisjes trekken en sleuren zo hard ze kunnen tot hij uit de wagen is, koelbloedig stapt Maya over hem, Jeleni rent naar de passagierszijde.    Ze scheuren weg, zo snel mogelijk deze hel achter zich laten.

 

Jelena staart minutenlang voor zich uit, tot ze plots vraagt, “Maya, hoe kan jij zo koelbloedig blijven onder deze omstandigheden, hoe komt het dat jij ons al 2 keer hebt kunnen redden”   Maya aarzelt, denkt razendsnel na en antwoordt “ Jeleni, ik ben een agente, opgeleid om te infilreren undercover en ik word nu gebruikt om een drugsbende met tentakels naar vrouwenhandel op te rollen.  Ik heb opzettelijk contact gezocht met Arthur, om zo dichter bij de bende te komen en stap voor stap te infiltreren.   Maar ik heb een fout gemaakt, ik ben verliefd geworden op Arthur  en ik heb jou betrokken, ongewild”

Jeleni luistert met open mond naar Maya, ze kan het niet geloven dat iemand van  zoals Maya gebruikt wordt voor zo’n gevaarlijke opdrachten en vooral dat ze nooit iets heeft gemerkt van haar activiteiten.  Maya gaat verder met haar verhaal.  “ We zijn op zoek naar “ the dragon” een drugsbaron, met een blanke slavinnenhandel en een koffieplantage om deze praktijken te bedekken en geld wit te wassen.   Het onderzoek liep goed tot Arthur onraad rook en naar de Baas trok om zijn gevoel van onraad te uiten, met alle gevolgen vandien, maar waarom ze jou meenamen is me ook een raadsel”

“Waar gaan we nu naartoe Maya”?  Vraagt Jeleni.

“ ik rij rechtstreeks naar het hoofdkwartier, waar ze opgelucht gaan zijn wanneer ze ontdekken dat we allebei nog in leven zijn en vooral dankbaar gaan zijn met de info die ik hen ga kunnen verschaffen, want  ik heb voldoende om “ The Dragon” te laten oppakken en heel de bende op te rollen”……

 

En dan is het tijd om de dood van Arthur te wreken, denkt Maya,………

Het schot

Jeleni wordt geblinddoekt in een wagen gezet. De douche heeft haar goed gedaan ook al keken die mannen met geile ogen toe. Ze vraagt zich af wat er met haar gaat gebeuren. Na een kwartier stationair draaien, gaat de deur open en wordt er iemand langs haar geduwd. Al snel heeft ze door dat het Maya is. De man die hun geboeid en geblinddoekt heeft, zet zich langs de chauffeur en spreekt hun aan.
‘We gaan een ritje maken dat ongeveer een uur zal duren. Jullie zwijgen de hele tijd, is dat begrepen?’ Beide meisjes knikken. Als ze ongeveer een 10 tal minuten aan het rijden zijn, voelt Jeleni iets tegen haar dijbeen prikken. Behoedzaam beweegt ze haar hand en kan ze het scherp voorwerp in ontvangst nemen. Het voelt aan als een soort vijl of mes, maar zeker is ze niet. Met wat wringen en kronkelen krijgt ze het ding met beide handen vast en begint ze te snijden. Langzaam maar zeker voelt ze dat de touw achter haar rug doorgesneden wordt. Kleine parelvormige druppeltjes vormen zich op haar voorhoofd. Ze moet dit zo geluidloos mogelijk uitvoeren. Als ze meer dan een kwartier bezig is, voelt ze plots een licht snok. Ze is los. Haar handen zijn vrij en wat nu gedaan? Is Maya ook vrij, vraagt ze zich af. Ze moet dit op één of andere manier te weten komen. Ze faked een hoestaanval.
‘Uche kuche uche ik-ben-los kuche uche’ hoest ze luidruchtig.
‘Ik ook.’ antwoordt Maya gewoon hardop. De man vooraan draait zich direct om en schreeuwt hun toe.
‘Zwijgen heb ik gezegd.’

Na een aantal minuten duwt Jeleni het scherpe voorwerp terug naar Maya. Deze neemt het terug in ontvangst en zegt plots dat ze moet plassen.
‘Daar hebben we nu geen tijd voor. Je kunt naar het toilet als we er zijn.’ is het antwoord van de chauffeur.
‘Sorry’ zegt Maya zo kalm mogelijk, ‘maar ik vrees dat ik het zolang niet kan uithouden. Dat zal wel door de spanning komen, vrees ik. Maar niet erg, de zetel zal gewoon een beetje nat worden en natuurlijk ook mijn broek. Ik weet niet wat jullie met ons van plan zijn, maar echt presentabel zie ik er dan niet meer uit. Mijn probleem is dat niet’ voegt ze er nog lachend aan toe.

Waar haalt zij toch die moed vandaan om zo koelbloedig te kunnen reageren, vraagt Jeleni zich af. Dat had ze van Maya nooit gedacht.
‘Verdoeme, altijd last met die vrouwen.’ vloekt de man vooraan. ‘Goed, stop hier even aan de kant dan zal ik met haar even in dat bosje gaan, dan kan ze plassen.’ De wagen vermindert vaart en stopt daarna aan de kant. De man stapt uit en loopt om de wagen. De deur gaat open en Maya stapt uit.
‘Ik waarschuw je, geen spelletjes spelen, want het zou niet uwe beste dag kunnen zijn.’ zegt hij op dreigende toon en hij trekt Maya mee het bos in. Als ze enkele meters ver zijn, laat ze zich vallen.
‘Wat nu weer?’ roept de man.
‘Ik zie niet waar ik loop. Het zou fijn zijn als je voor even mijn blinddoek naar boven zou schuiven.’ zegt ze terwijl ze het scherpe voorwerp goed verborgen houdt achter haar rug. De koord heeft ze niet volledig doorgesneden, die hangt met maar enkele vezels aan elkaar.
‘Goed, goed, jij je zin.’ en de blinddoek wordt naar boven geschoven. Haar ogen moeten even wennen aan het donker. Ze kijkt vluchtig om en ziet dat de wagen ver genoeg verwijderd is.
‘Hier kun je plassen, doe je ding.’ zegt de man.
‘Euh, om mijn ding te doen, moet je me toch even helpen. Je zult mijn broek en onderbroek naar beneden moeten schuiven.’
‘Ook dat nog.’ zucht hij. Voorover gebogen frunnikt hij aan haar riem en probeert haar knoop los te krijgen. Maya bedenkt zich niet en geeft een korte ruk aan het touw. Dit valt op de grond en met een vloeiende beweging plant ze het scherpe voorwerp in zijn nek. De man slaakt een ijzingwekkende kreet. Met alle kracht die ze heeft duwt ze het voorwerp nog dieper tot ze een bepaalde knak voelt. Levenloos valt het lichaam voor haar neer.

De kreet is de chauffeur niet ontgaan.
‘Wat was dat?’ en hij doet vliegensvlug het handschoenenkastje open en graait naar de revolver die daar ligt. Jeleni neemt het touw en gooit dit om de hals van de chauffeur. Uit alle macht trekt ze zo hard ze kan. Het hoofd begint rood aan te lopen en zijn handen zoeken de revolver.

Maya doorzoekt de zakken van de man en neemt zijn pistool ter hand. Voorzichtig sluipt ze terug naar de wagen en plots hoort ze een schot.

The dragon

“The dragon” zit in zijn kantoor, strak Italiaans design. Glazen tafel, lederen zetels en met uitzicht op de Thames. Hij draagt een keurig pak van Boss, waar hij klant aan huis is.

Hij slaat op tafel als hij net het nieuws gehoord heeft over de arrestatie van de landlord en hoort dat ook Freez is opgepakt. Die had bij het neerkloppen van Jones even over het hoofd gezien dat een agent in uniform van de andere kant kwam aanlopen en Freez  een revolver in zijn nek plantte, waardoor hij   niets anders kon dan zich gewonnen  geven.

The dragon is de spil, van een groot drugsnetwerk, gedwongen prostitutie, heeft  connecties in Saoudi Arabië, waar hij vaak blanke slavinnen uitlevert in ruil voor goud. Het goud word dan weer gebruikt om in colombia grote hoeveelheden drugs op te kopen.

Met zijn koffiebedrijf kon hij tot nu toe moeiteloos drugs tussen de balen koffie verstoppen. De douanen zijn corrupt en hij kan ze royaal betalen. Alle dealers zijn kleine garnalen, kleine criminelen die hij door ,een door hem betaalde advocaat laat verdedigen bij een rechtszaak, op voorwaarde dat ze zich na de gevangenisstraf bij hem melden  om voor een baantje aangenomen te worden.

De baantjes die ze aangeboden krijgen, zijn  uiteraard, drugs dealen bij kleine leveranciers die er dan de straat mee opgaan. Alsook blanke jonge meisjes zoeken en ze opsluiten tot “de dragon” de opdracht heeft hen naar de afgesproken plek te brengen. Geen enkele van de kleine garnalen weet wat The dragon met de meisjes doet. Bij de levering wacht hen een grote stapel ponds en dat weegt op tegen hun nieuwsgierigheid. Niemand kent the dragon, want ze worden altijd door de jurist gecontacteerd of gebeurt telefonisch

De deals gaan altijd door in het buitenverblijf van The dragon , want op kantoor is hij “zakenman van zijn koffiebedrijf” werkt er met personeel. Hij heeft een eigen koffiebranderij onder het merk “Colombian gold”. Niemand van zijn eigen personeel wordt ooit benaderd om klusjes voor zijn crimineel netwerk op te lossen. Hij is een goeie zaakvoerder, tolerant voor zijn personeel, intelligent, correct met lonen en hij ziet er bovendien nog knap uit ook. Wat niemand weet is dat hij onder zijn hemd van Boss een grote tatoeage heeft van een draak en daardoor zichzelf de bijnaam, “de dragon” heeft gegeven. Alleen zijn vriend jurist Hoffman weet dat zaakvoerder Peter Doyle the dragon is.De kleine garnalen ,Peter en Hoffman noemen ze” The schrimps”

“Stelletje klungels ” roept hij luidop. Hij schenkt zich een glenn fiddish in , neemt zijn gsm en belt naar Dorchester waar de meiden opgesloten zitten in het  vervallen gebouw wat ooit een garage was .

Hij verneemt de dood van zijn twee garnalen, zucht eens diep en beveelt,” ik wil dat jullie nu de meiden brengt naar Richmond. Jullie sluiten ze op in de schuilkelder, zorg dat ze voldoende eten hebben , vraag hun confectiemaat, koop nieuwe kleren en laat hen douchen in de schuilkelder. “

“Zorg er voor dat  jullie de schuilkelder verlaten hebt tegen 20 uur vanavond. Jullie beloning  zal op de tafel liggen 7 stapels, voor ieder het afgesproken bedrag. “

The dragon haakt in. Zucht en zegt “ja, kom binnen “als zijn secretaresse komt aankloppen om te melden dat het tijd is voor de bestuursvergadering. Hij bekijkt zich in de spiegel, kijkt of hij er correct uitziet en hangt zijn klak aan de kapstop. Die draagt hij niet alleen buiten, maar ook in zijn eigen kantoor. Zijn secretaresse kijkt daar niet eens meer van op , ze is al jaren zijn trouwe eerste hand en ze heeft heimelijk een boontje voor haar baas!

Hij vertrekt fluitend naar de vergaderruimte en verheugt zich op de ontmoeting met de meisjes deze avond. Hofmann komt ook, de champagne zal rijkelijk vloeien tijdens het sexfeestje met de jonge meiden, want hij wil ze keuren voor ze via Dubai naar Saoud Arabië vertrekken.

In Dorchester worden de meisjes uit de kelder gehaald. Jeleni smeekt om het muisje mee te nemen, maar de garnaal ritst het uit haar handen , gooit het op de grond en verpletterd de muis zonder maar te verpinken. Daarna schiet hij luid in een honende lach en zegt met zijn bijna tandeloze mond: “Hey Sletje , niet genoeg aan je eigen muisje misschien! “

Jeleni barst in tranen uit en één van de kompanen komt voor haar staan, en begint als een kat te miauwen en zegt met een grijnzende toon op zijn gezicht” little poesies likes little mouses”.

Jeleni droogt haar tranen met haar mouw en stapt dan gedwee mee met de mannen, want haar hart bonkt als een kolkende oceaan in haar borst. Ze is in haar leven nog nooit zo bang geweest!

°°°

 

 

 

 

 

 

 

 

Penny Field

Tracy slaakt een stille kreet ! De pc specialiste is door de code van de notebook van Maya was geraakt . Op de gekraakte laptop van Jeleni was niks voor hen interessants te vinden . Ze begint te zoeken .
Ondertussen in Blakes kantoor …
” En nu eindelijk een liplezer gevonden en geen stotteraar Jones ?”
Jones negeert Blakes vraag ! Hij neemt een papiertje uit zijn zak !
“Yup Jeleni , weer je haar geverfd ? even pauze …Hoj Freez , hoe maakt u het ! … Niet goed …Blijf van dat spul af jongen , Heroïne maakt je leven kapot…. Arthur gezien ? Ja daarjuist , moet een pakje in een bus werpen in Cross …”
“Mmmmh , daarom wees ze naar het pakje ! Die Freez wist dat zijn vriend Arthur in business zat .En verder ??”
Jones herneemt.
” Zeg hem dat ik bij Droopy zit in west Indies !… Excuseer me… Hallo ?(Eleni krijgt telefoon) (Eleni kijkt terug naar de jongen) …. Freez ??”
Blake wreef met de platte van zijn handen rond zijn ogen om zijn vermoeidheid weg te werken !
” Freez , Droopy , West Indies , wat nog allemaal voor zever !”
” West -India , verdomme waar zijn die papieren !” De man die dat zegt Paul , stormt naar buiten terwijl Tracy vol emotie met bladeren in haar hand binnenloopt ! Bijna botsen ze tegen elkaar op !
” What the fuck …” Roept Blake uit !
“Kijk naar deze foto die ik gevonden heb op Maya’s notebook !” Hijgde ze .
“Verdomme , Maya ; Arthur , Jeleni … Dit zal Freez zijn ,eerste gezicht en dat moet zo te zien een landlord* zijn (*Uitbater pub )! .” mompelt Blake .
“Freez ? Hoe weet ge dat ?” Vraagt Tracy terwijl ze een kaftje geeft aan Blake !
“Door te liplezen !” grijnst Blake . ” Aha , Donovan “Freez” Hansen ! kleine crimineel , opgepakt voor dealen , overvallen met geweld , zinloos geweld ! 5 jaar , voorwaardelijk vrij !” Hmmm straffe meneer voor zijn 22 jaar !”
Paul die weer binnen gekomen is mengt zich in het gesprek ! Hij werpt twee blaadjes en een groot blad !
” Een tube ticket ; Jubilee Line station Canary Warf ! Maya heeft met de huistelefoon naar een mobiel gebeld opgevangen op een zendstation niet ver van Canary Warf en hier een drankreçu van ‘The west -Indian Rest” pub in Penny field aan de West-India dock’s !
Even is het stil . Blake kijkt even verbaasd naar zijn agenten ! Hij neemt de foto op , draait hem om en wijst naar de man naast Jeleni !
” Wel verdorie , waar wachten jullie op Jones en Hammers , als de bliksem ernaar toe ! Deze man wil ik vandaag nog in mijn verhoorkamer zien ! Komaan !” Vlug lopen ze het hoofdbureau binnen , nemen hun jas ! Tracy geeft hun een fotocopie van Hansen en lopen het kantoor uit.

Twintig minuten later stopt een wagen met agenten Jones en Hammers . Twee agenten in uniform zitten achteraan en stappen eveneens uit . Jullie blijven hier aan de deur tot we je een sein geven . Ze stappen  binnen , hun ogen moeten wennen aan de duistere omgeving .  Aan de toog zaten enkele ongure figuren te roken , nochtans roken is verboden ! Jones stapt naar de toog terwijl Paul Hammers even achter hem observeert . Jones herkent onmiddellijk de landlord .
“Wat zal het zijn ?” vraagt de landlord afwezig !
Jones toont de foto . “Waar is Hansen of Freez genaamd ? Zeg niet dat ge hem niet kent . De man kijkt even schuin naar links , begint te kuchen . Automatisch kijken ze naar rechts , aan een pool tafel kijkt een jongeman verschrikt op !
“Hansen !” roept Hammers uit en loopt op hem toe . Donovan Hansen ik neem je in arrest vo…” Hansen werpt een biljartbal keihard in Hammers zijn gezicht . Als een steen valt hij neer ! Jones fluit zijn agenten binnen ! Neem zorg voor hem en arresteer die landlord , vraag ook om hulp !” roept hij terwijl hij Freez  langs achteren ziet verdwijnen . Jones loopt hem na , buiten kijkt hij op een muurtje maar hoort erachter lopende stappen . Hij kijkt via een bierbak over het muurtje en ziet Hansen naar West-India Dock road lopen . Jones wipt ook over de muur en zet de achtervolging in . Veertig meter voor hem, ziet hij de man op risico van leven en dood de drukke straat over steken naar limehouse dock !  Ook hij steekt zonder kleerscheuren over en loopt de straat in,  in een ogenblik ziet hij hansen in Gill street langs de linkerkant inlopen.  Als Hammers arriveert aan de splitsing ziet hij niks meer , voorzichtig stapt hij naar Park street , hij voelt zijn hartslag in zijn keel kloppen.  Als hij op de hoek komt krijgt hij een geweldige slag tegen zijn voorhoofd !  Als een blok valt hij neer !  In zijn waas tussen bewustzijn en bewusteloosheid ziet hij het grijnzende  gelaat van Hansen voor hem komen,  in de verte hoort hij een stem zoals het geluid onder water .
” Peabrain , jij krijgt me niet hoor ” hij voelt nog ergens in de verte dat hij nagetrapt wordt, maar dan wordt het nacht voor hem !

De ontsnapping

Een grote plas bloed vormt zich rond het lijk.  De Baas geeft de oprdacht aan zijn rechterhand om de boel op te kuisen en de lijken te laten verdwijnen.   Ondertussen neemt hij contact op met zijn team om een zoekactie naar de meisjes op poten te zetten, want de fouten van die 2 prutsers moeten zo snel mogelijk worden rechtgezet, de meisje mogen niet de bewoonde wereld bereiken.  Ze mogen me t niemand praten.  En plus had hij nog plannen met hen,…….

De meisjes bereiken ondertussen de bosrand,…….Jeleni houdt Maya stevig vast, net zoals de jurk die haar lichaam amper bedekt, haar lichaam is over geschaafd en bezaaid met blauwe plekken elke stap vraagt moeite, haar longen piepen van de inspanning.

Maya?  Maya, weet jij waar we zijn, vraagt Jeleni, weet jij waar we naartoe moeten??  Jeleni, we moeten hier zo snel mogelijk vandaan, hijgt Maya, Jeleni hoort lichte paniek in haar stem, maar probeert het te negeren, net zoals haar eigen paniek, die haar maag meer en meer van streek maken, opgeven is geen optie, ze moeten verder, verder weg van hier.

Het 5-koppige  team bereikt de afgelegen schuilplaats en krijgen de instructies om op zoek te gaan naar de 2 meisjes,  ze kunnen niet ver zijn meldt de Baas, ze zijn in een slechte fysieke conditie als deze 2 prutsers hun taak toch een beetje naar behoren hebben uitgevoerd,….”jullie melden jullie coördinaten elke 15 min ”en denk eraan, we willen de meisjes levend en niemand vergrijpt zich aan hen!!!  Is dit duidelijk???

Het team heeft tijdens de r it de kaart van de omgeving al bestudeerd en de taken zijn verdeeld.  James  en Tayler vertrekken  richting het noorden,  Charlie en Andrew richting westen,  Matthew en Edward richting oosten,………..gewapend en uitgerust met een degelijke stafkaart, die  aangeeft welke richting welk duo voor zijn rekening neemt en mondvoorraad.

Wanneer de meisjes die zonder weten waar naartoe even stoppen om op adem te komen, horen ze voetstappen en stemmen,  instinctief kruipen ze tegen elkaar, hijgend en trillend, ze maken zich zo klein mogelijk, tot ze de mannen via hun radioverbinding horen zeggen “ we hebben ze gevonden”.

Totaal uitgeput en aan de grens van totale instorting nemen de mannen de meisjes mee naar de Baas, die met een zelfvoldane lach hen staat op te wachten.  Breng ze weer naar de kelder,  beveelt de Baas, ik kom persoonlijk naar beneden om ze vast te ketenen.

De meisjes worden door de Baas vastgeketend aan de muur, rechtstaand met de handen zijwaarts gestrekt hetzelfde gebeurt met de benen.  Tranen stromen over het gezicht van Jeleni, maar Maya blijft strijdlustig en spuwt de baas in zijn gezicht, hij slaat haar hard in het gezicht, zodat Maya even het bewustzijn verliest.  Jeleni  gilt het uit, banger dan ooit.  Want de kans op ontsnapping is nu wel echt tot een kansloze operatie  herleidt en ze voelt haar overlevingskansen met de minuut kleiner worden,……ze merkt zelfs niet dat het gezelschap de vieze, vochtige kelder verlaten heeft en ze weer in duisternis worden gehuld.   Huilend valt ze in een onrustige slaap, totaal uitgeput,…….

Plots schrikt ze wakker en voelt iets aan haar voet knagen voor ze ook maar een gil kan uitschreeuwen beseft ze dat haar vriendje de muis terug is en hij is niet alleen,……….

De boodschap

Half verdoofd kijkt Jeleni Maya aan. Alles gaat nu vliegensvlug. Ze ziet haar met het slot bezig en binnen enkele 10-tal seconden hoort ze de bevrijdende klik. De ketting wordt van haar verwijderd en op de grond gegooid. Maya helpt haar omhoog.
‘Hier, neem dit ijzer alvast en ga in de gang staan. Ik heb nog een appeltje te schillen met dit kereltje. Het is beter dat je het niet ziet.’ zegt ze op een haastige toon.
‘Kom Maya, laten we hier als de bliksem…’
‘Ga op de gang staan.’ onderbreekt ze me. ‘Ik kom binnen enkele minuten. Waarschuw me als je iemand ziet.’ en ze neemt de ketting van de grond en gaat ermee naar de kleine man die daar op een hoopje ligt. Jeleni loopt zonder nog achterom te kijken door de donkere gang. Bij de trap die naar boven gaat, blijft ze staan. Achter haar hoort ze de ketting rammelen en een doffe gil. Dan niets meer. Aangezien ze het niet koud heeft, staat ze te rillen op haar benen. Nog zeker 5 minuten wacht ze en kijkt naar de deur in de gang en hoort ze gekke geluiden van het kot waar Maya bezig is.
‘Maya, kom nu.’ zegt ze op fluistertoon.
‘Ok, ik ben klaar.’ en met heel erg bebloede handen komt ze naar Jeleni toe gelopen.
‘Mijn God, wat heb jij gedaan.’ en Jeleni houdt haar handen voor haar mond.
‘We hebben nu geen tijd meer te verliezen. Kom, snel weg hier.’ en ze gaan achter elkaar de trap op. Boven aangekomen luistert Maya aan de deur en doet deze voorzichtig open. Door de spleet kijkt ze naar buiten.
‘De kust is veilig, niemand te zien.’ en ze neemt Jeleni’s hand en samen lopen ze voorzichtig door de donkere ruimte. Het lijkt wel een oud garage, want overal staan rekken gevuld met allerhande auto spullen. Het beetje licht dat door de bovenstaande ramen binnenvalt, zorgt ervoor dat ze voldoende zien.
‘Daar, helemaal rechts is een deur naar buiten toe.’ en Maya wijst naar de grote houten dubbele poort. Daar aangekomen legt ze haar oor tegen de poort en maakt een gebaar dat ze stil moet zijn.
‘Ik hoor niets. Dit is wat we gaan doen. Ik doe deze poort stilletjes open, kijk of het veilig is, en rennen dan als een gek het bos in. Maar we moeten samen blijven, dus blijf gewoon mijn hand vasthouden. Jeleni die nog altijd aan het bibberen is, klinkt bevestigend. De poort wordt voorzichtig open gedaan en Maya steekt haar hoofd naar buiten. Daarna wandelt ze langzaam een meter verder en inspecteert de omgeving.
‘Jeleni, kom snel. Ik zie daar achter een wagen aankomen. Het is nu of nooit.’ Zonder te aarzelen vluchten ze hand in hand naar buiten, Maya voorop. Ze moeten enkele 10 tallen meters over een veld spurten voordat ze het bos bereiken. De koplampen van de wagen komen verraderlijk dichtbij. Juist op tijd kunnen ze het bos bereiken. Gebukt blijven ze achter de bomen kijken naar de mannen die uit de wagen stappen. Ze herkennen onmiddellijk de grote man en hij is deze keer vergezeld met 2 andere personen. Eén van hen heeft een hoed op en rookt een dikke sigaar. Ze kunnen hun conversatie niet horen, maar ze zien de grote man het pand ingaan.
‘Kom, we moeten stilletjes verder gaan anders bestaat de kans dat ze ons ontdekken. Blijf nog een paar minuten gebukt lopen.’ Maya geeft het voorbeeld en zet er een snelle pas in. Ze loopt behendig tussen alle takken en struiken door alsof ze dit dagelijks doet.

‘Charel waar zit je? Ik heb de grote baas bij me, hij wil even kennis maken met de meisjes.’ roept de grote man terwijl hij de trap aan het afdalen is. In de gang aangekomen kijkt hij naar de 2 deuren die nu open staan. Voorzichtig neemt hij zijn revolver uit de holster. Met getrokken wapen loopt hij naar de eerste kamer. Daar ziet hij de ketting op de grond liggen. ‘Verdoeme.’ vloekt hij zachtjes. Met het wapen nog altijd in aanslag gaat hij naar de kamer erlangs. Wat hij daar aantreft had hij nooit verwacht. Charel hangt met de ketting rond zijn hoofd aan de balk opgehangen. Zijn boven lichaam is naakt en helemaal bebloed. Met een hand voor zijn mond komt hij dichterbij en leest de tekst die met iets scherps in zijn borst gegrift staat.

Het duurt enkele minuten voordat de grote man terug boven is. Terwijl hij naar de andere mannen loopt, spreekt zijn gezicht boekdelen.
‘Wat scheelt er? Waar is Charel en de meisjes?’ roept de man die naast de baas staat. De grote man schudt met zijn hoofd en kijkt naar de grond. De baas bedenkt zich niet en neemt de grote man bij de keel.
‘Waar zijn de meisjes’ roept hij. De grote man kan zich uit de benarde situatie vrij maken en staat gebogen te hoesten.
‘Ze zijn weg. Er is iets fout gelopen. Charel heeft het verprutst.’ De baas neemt zijn revolver en richt hem op de grote man.
‘Waar is Charel dan?’ vraagt hij.
‘Hij is dood. Er staat een boodschap op zijn lijf geschreven.’ kucht de grote man.
‘Welke boodschap?’
‘Euh, er staat geschreven, Arthur…’ en de grote man zwijgt even.
‘Ga verder, ik wil het weten.’ dreigt de baas.
‘Er staat: Arthur had niet mogen sterven.’ De baas kijkt de grote man even aan en schiet hem dan koelbloedig een kogel door het hoofd. Deze zakt als een aardappelzak in elkaar.