Licht

De rust zorgt ervoor dat ze beseft dat haar ketting een aantal keer rond een haak in de muur gedraait zit. Met het beetje kracht dat ze nog heeft in haar armen maakt ze de ketting een beetje losser. Het is niet veel, maar dat kleine stukje geeft haar net dat extra beetje bewegingsruimte waarbij ze net tot aan het raam kan kruipen. Het enige raam in haar kleine gevangenis is toepasselijk afgerasterd door tralies. Wanneer ze het gordijn een beetje opzij schuift en op de tippen van haar tenen gaat staan kan ze een klein stukje van de straat zien. Het schijnsel van de straatlamp verlicht nog net het huis aan de overkant van de straat. Nu ja, daar waar een huis zou moeten zijn. Het enige dat ze kan onderscheiden is de vage omlijning van enkele half afgebroken muren en een stukje braakliggend terrein. Nu de nacht echt zijn intrede begint te maken beseft ze hoe ongelooflijk stil het buiten is. Er rijden geen auto’s en er zijn geen mensen op straat. Met haar oor zo dicht mogelijk tegen het raam gedrukt probeert ze geluiden van buiten in zich op te nemen. Hoort ze daar in de verte zachtjes het geruis van water?

Terwijl ze met haar oor tegen het raam gedrukt staat voelt ze iets zachts over haar voeten schieten. Nog net kan ze zichzelf inhouden om het niet op een gillen te zetten. “Be quite and play death” hoorde ze ooit eens in een misdaadfilm als advies voor het slachtoffer. Hemeltje, wie had ooit gedacht dat zij zich in zo een surrealistische situatie zou begeven. Zichzelf moed insprekend werpt ze een vluchtige blik op haar voeten en glimlacht als ze het grijze muisje op haar tenen ziet zitten.
“Maatje, je deed me behoorlijk schrikken! Weet jij soms waar we zijn?” De kraalzwarte oogjes van de muis boren zich in de hare, net of het beestje wil haar zo graag een antwoord geven.
“Heb je misschien honger? Het is niet echt lekker, maar het is beter dan niets, maatje.” Voorzichtig biedt ze de muis een stukje koude aardappel aan.

Met haar rug tegen de muur kijkt ze toe hoe de muis gretig uit haar handpalm eet. Haar oogleden worden zwaar en de koude die uit de muren en de grond naar boven lijkt te komen begint zijn tol te eisen. Haar spieren voelen stram aan, haar lip is opgezwollen van de klappen die ze heeft gekregen en wanneer ze haar voet probeert te bewegen schieten de pijnscheuten door haar hele lichaam. Terwijl ze zich voelt wegglijden in een bodemloze onrustige slaap registreert ze vaag in de rechterhoek van de kamer een flikkerend streepje licht. Onmiddellijk is ze terug volledig wakker. Gezeten op haar knieën schuifelt ze stilletjes richting het zwakke schijnsel, de ketting met zich meetrekkend. Maar haar handen tast ze voor zich uit in het donker en raakt allerlei objecten die ze niet kan identificeren en waar ze voor haar eigen gemoedsrust het beste niet over kan nadenken. Het beetje licht blijkt uit een kleine gaatje in de muur te komen. Met ingehouden adem tuurt Jeleni de ruimte naast zich in. Haar ogen moeten even wennen aan het licht, maar eens ze goed kan zien mist haar hart een paar slagen.
“Maya?”

8 thoughts on “Licht

  1. Knap zeg, mijn adrenaline staat alweer heel hoog! Ik zou al weer willen dat het mijn beurt is om verder te schrijven! Maar eerst ons Carrie en dan onze Luc! En wie weet welk verhaal ik dan in de bus vind!

  2. Twee personen, dus en wij moeten een oplossing vinden waarom , merçi Silke ! Mijn nacht droom mag ik volledig deleten ! Maar de sfeer die er in de kamer is is knap beschreven en wil me verder laten lezen ! Hopelijk brengt Gitta er geen aliën erbij !🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s